زندگی من تمام روز میان چهار ديوار اتاقم می گذشت و می گذرد-

سرتاسر زندگیم میان چهار ديوار گذشته است.

تمام روز مشغولیات من نقاشی روی جلد قلمدان بود- همهء وقتم وقف

نقاشی روی جلد قلمدان و استعمال مشروب و تریاک می شد و شغل مضحک

نقاشی روی قلمدان اختیار کرده بودم برای اینکه خودم را گیج بکنم ، برای

اینکه وقت را بکشم.

از حسن اتفاق خانه ام بیرون شهر، در یک محل ساکت و آرام دور از

آشوب و جنجال زندگی مردم واقع شده - اطراف آن کاملا مجزا و دورش

خرابه است. فقط از آن طرف خندق خانه های گلی توسری خورده پیدا

است و شهر شروع می شود. نمی دانم این خانه را کدام مجنون یا کج سلیقه

در عهد دقیانوس ساخته، چشمم را که می بندن نه فقط همهء سوراخ سنبه هایش

پیش چشمم مجسم می شود، بلکه فشار آنها را روی دوش خودم حس می کنم.

خانه ایکه فقط روی قلمدانهای قدیم ممکن است نقاشی کرده باشند.

باید همه ء اینها را بنویسم تا ببینم که بخودم مشتبه نشده باشد، باید

همهء اینها را بسایهء خودم که روی ديوار افتاده است توضیح بدهم - آری،

پیشتر برایم فقط یک دلخوشکنک مانده بود. میان چهار دیوار اطاقم روی

قلمدان نقاشی می کردم و با اين سرگرمی مضحک وقت را می گذرانیدم،

اما بعد از آنکه آن دو چشم را ديدم، بعد از آنکه او را ديدم اصلا معنی،

مفهوم و ارزش هر جنبش و حرکتی از نظرم افتاد - ولی چيزی که غريب ،

چيزیکه باورنکردنی است نمی دانم چرا موضوع مجلس همهء نقاشیهای من

از ابتدا یک جور و یک شکل بوده است. همیشه یک درخت سرو می کشیدم

که زیرش پیرمردی قوز کرده شبیه جوکیان هندوستان عبا به خودش پیچيده،

چنباتمه نشسته و دور سرش شالمه بسته بود و انگشت سبااه دست چپش

را بحالت تعجب به لبش گذاشته بود. - روبروی او دختری با لباس سیاه

بلند خم شده به او کل نیلوفر تعارف میکرد- چون ميان آنها یک جوی آب

فاصله داشت - آیا این مجلس را من سابقا دیده بوده ام، یا در خواب به من

الهام شده بود؟ نمی دانم، فقط می دانم که هر چه نقاشی می کردم همه اش

همین مجلس و همین موضوع بود، دستم بدون اراده این تصویر را می کشید

و غریب تر آنکه برای این نقش مشتری پیدا میشد و حتی بتوسط عمویم از

اين جلد قلمدانها بهندوستان می فرستادم که می فروخت و پولش را برایم

میفرستاد.

این مجلس در عین حال بنظرم دور و نزدیک میآمد،درست یادم نيست -

حالا قضیه ای بخاطرم آمد- گفتم : باید یادبودهای خودم را بنویسم، ولی

اين پیش آمد خیلی بعد اتفاق افتاده و ربطی به موضوع ندارد و در اثر همین

اتفاق از نقاشی بکلی دست کشیدم - دوماه پیش، نه، دو ماه و چهار روز

میگذرد. سیزدهء نوروز بود. همهء مردم بیرون شهر هجوم آورده بودند -

من پنجرهء اطاقم را بسته بودم، برای اینکه سر فارغ نقاشی بکنم ، نزدیک

غروب گرم نقاشی بودم یکمرتبه در باز شد و عمویم وارد شد- یعنی خودش

گفت که عموی من است، من هرگز او را ندیده بودم ، چون از ابتدای

جوانی به مسافرت دوردستی رفته بود. گویا ناخدای کشتی بود، تصور کردم

شاید کار تجارتی با من دارد، چون شنیده بودم که تجارت هم می کند - بهرحال

عمویم پیرمردی بود قوزکرده که شالمهء هندی دور سرش بسته بود، عبای

زرد پاره ای روی دوشش بود و سر و رویش را با شال گردن پیچیده بود ،

یخه اش باز و سینهء پشم آلودش دیده می شد. ریش کوسه اش را که از زير

شال گردن بیرون آمده بود می شد دانه دانه شمرد، پلک های ناسور سرخ

و لب شکری داشت - یک شباهت دور و مضحک با من داشت. مثل اینکه

عکس من روی آینهء دق افتاده باشد - من همیشه شکل پدرم را پیش خودم

همین جور تصور می کردم، بمحض ورود رفت کنار اطاق چنباته زد- من

بفکرم رسید که برای پذیرایی او چیزی تهیه بکنم، چراغ را روشن کردم،

رفتم در پستوی تاریک اطاقم، هر گوشه را وارسی کردم تا شاید بتوانم

چیزی باب دندان او پیدا کنم، اگر چه می دانستم که در خانه چیزی به هم

نمی رسد، چون نه تریاک برایم مانده بود و نه مشروب - ناگهان نگاهم

ببالای رف افتاد - گویا بمن الهام شد، دیدم یک بغلی شراب کهنه که بمن

ارث رسیده بود - گویا بمناسبت تولد من این شراب را انداخته بودند -

بالای رف بود، هیچوقت من به این صرافت نیفتاده بودم  اصلا بکلی یادم

رفته بود ،که چنین چیزی در خانه هست. برای اینکه دستم به رف برسد

چهارپایه ای را که آنجا بود زیر پایم گذاشتم ولی همین که آمدم بغلی را

بردارم ناگهان از سوراخ هواخور رف چشمم به بیرون افتاد - دیدم در

صحرای پشت اطاقم پیرمردی قوزکرده ، زیر درخت سروی نشسته بود و

یک دختر جوان، نه - یک فرشتهء آسمانی جلو او ایستاده، خم شده بود

و با دست راست گل نیلوفر کبودی به او تعارف می کرد، در حالی که پیرمرد

ناخن انگشت سبابهء دست چپش را میجويد.

دختر درست در مقابل من واقع شده بود، ولی بنظر می آمد که هیچ

متوجه اطراف خودش نمی شد. نگاه می کرد، بی آنکه نگاه کرده باشد؛ لبخند

مدهوشانه و بی اراده ای کنار لبش خشک شده بود، مثل اینکه بفکر شخص

غایبی بوده باشد - از آنجا بود که چشمهای مهیب افسونگر، چشمهایی

که مثل این بود که بانسان سرزنش تلخی می زند، چشمهای مضطرب، متعجب،

تهدیدکننده و وعده دهندهء او را دیدم و پرتو زندگی من روی این گویهای

براق پرمعنی ممزوج و در ته آن جذب شد - این آینهء جذاب همهء هستی

مرا تا آنجاییکه فکر بشر عاجز است بخودش می کشید - چشمهای مورب

ترکمنی که یک فروغ ماوراء طبیعی و مست کننده داشت، در عین حال

میترسانید و جذب می کرد، مثل اینکه با چشمهایش مناظر ترسناک و ماوراء

طبیعی دیده بود که هر کسی نمی توانست ببیند؛ گونه های برجسته، پیشانی

بلند، ابروهای باریک به هم پیوسته، لبهای گوشتالوی نیمه باز، لبهاییکه

مثل این بود تازه از یک بوسهء گرم طولانی جدا شده ولی هنوز سیر نشده

بود. موهای ژوليدهء سیاه و نامرتب دور صورت مهتابی او را گرفته بود و

یک رشته از آن روی شقیقه اش چسبیده بود - لطافت اعضا و بی اعتنایی

اثیری حرکاتش از سستی و موقتی بودن او حکایت می کرد، فقط یک دختر

رقاص بتکدهء هند ممکن بود حرکات موزون او را داشته باشد.

حالت افسرده و شادی غم انگیزش همه ء اینها نشان میداد که او مانند

مردمان معمولی نیست، اصلا خوشگلی او معمولی نبود، او مثل یک منظرهء

رویای افیونی به من جلوه کرد... او همان حرارت عشقی مهر گیاه را در من

تولید کرد. اندام نازک و کشیده با خط متناسبی که از شانه، بازو ، پستانها ،

سینه، کپل و ساق پاهایش پایین می رفت مثل این بود که تن او را از آغوش

جفتش بیرون کشیده باشند - مثل مادهء مهر گياه بود که از بغل جفتش جدا

کرده باشند.

لباس سیاه چین خورده ای پوشیده بود که قالب و چسب تنش بود ، وقتی که

من نگاه کردم گویا می خواست از روی جویی که بین او و پیرمرد فاصله

داشت بپرد ولی نتوانست، آنوقت پیرمرد زد زیرخنده، خندهء خشک و

زننده ای بود که مو را به تن آدم راست می کرد، یک خندهء سخت دورگه و

مسخره آمیز کرد بی آنکه صورتش تغییری بکند ، مثل انعکاس خنده ای بود